0:00 / 0:00

Verhalen van hoop

Hoe vertel je aan je kinderen en je ouders dat je kanker hebt? Waarop hoop je wanneer je midden in de behandeling helemaal overmand wordt door angst? Hoe vul je je nieuwe leven in na de ziekte? En wat als je partner kanker heeft? Enkele betrokkenen getuigen over hoe zij met hun ziekte of die van hun partner omgaan en waaruit zij hoop putten.


Deel je verhaal

  • Marie-Louise Rossenbacker

    Het vervolg op men eerste verhaal ,ik ga weer een periode door waarin ik me de vraag stel of ik zo nog verder wil .Klagen kan ik niet want voel geen pijnen alleen vermoeidheid en besef dat ik er soms teveel aan toe geef .Ik ben de leefsituatie moe want toen ik geconstateerd werd met kanker was men relatie pas op de klippen gelopen ons huurcontract opgezegd en na de operatie ben ik eigenlijk een reiziger steeds met een koffer onderweg om ergens te slapen het wordt me allemaal teveel en wil me gewoon terug een eigen stekje om tot rust te komen ,maar de instanties kunnen me niet helpen en huren op de vrije markt alleen is me te duur dat vreet aan mij en doet me met momenten wegkruipen in men cocon oftewel het andere uiterste en veel weggaan ,eigenlijk zoek ik gewoon een plaatsje om tot rust te komen en nog te kunnen genieten zonder met men koffer onderweg te zijn .Even nog eens onbezorgd gelukkig zijn .


‘Switch to Hope’ is een initiatief van de volgende organisaties met de steun van Bristol-Myers Squibb: Borstkanker Vlaanderen, CMP Vlaanderen, European Cancer Patient Coalition (ECPC), FLAYA, Hodgkin en non-Hodgkin vzw, Lymfklierkanker Vereniging Vlaanderen, Melanoompunt, Mymu, Stichting Tegen Kanker, Talkblue Vlaanderen, The Big C en Vie et Cancer.

Privacy | Social media guidelines ONCBE18NP04568-01