0:00 / 0:00

Verhalen van hoop

Hoe vertel je aan je kinderen en je ouders dat je kanker hebt? Waarop hoop je wanneer je midden in de behandeling helemaal overmand wordt door angst? Hoe vul je je nieuwe leven in na de ziekte? En wat als je partner kanker heeft? Enkele betrokkenen getuigen over hoe zij met hun ziekte of die van hun partner omgaan en waaruit zij hoop putten.


Deel je verhaal

  • Marie-Louise Rossenbacker

    Ik ben 20 maanden geleden geconstateerd met kanker ,Ben geopereerd en heb dan een diagnose gekregen van een zeldzame kankersoort.Het eerste moment is een moment van ongeloof dan komt ge in een depressie en wordt ge kwaad omdat ge dit niet eerlijk vind en ge niet verdient om een kankerpatientte zijn ,maar wie wel.De diagnose was dat het snel kon gaan ,maar dankzij pillen ben ik er nog .Ik leef men leven nog altijd in ongeloof al heb ik het aanvaard dat het plots voorbij kan zijn. Voor men kinderen is het soms moeilijk te begrijpen dat ik in het hier en nu leef en geniet van elke dag dat ik wakker wordt .Ik kan moeilijk uitleggen hoe ik me voel en stel me soms ook in vraag dat het normaal is hoe ik leef .Volgens de oncoloog heb ik max nog 1jaar of minder ,Maar ik denk het onwezelijke kan wezenlijk worden en zo is men visie om met de kanker om te gaan .Het veranderd u hele zijn en voel me gevangen in een vreemd lichaam .Sorry aan iedereen in men leefwereld dat ik men leven leid gelijk ik het nu wil simpelder zal het toch niet worden !!!


‘Switch to Hope’ is een initiatief van de volgende organisaties met de steun van Bristol-Myers Squibb: Borstkanker Vlaanderen, CMP Vlaanderen, European Cancer Patient Coalition (ECPC), FLAYA, Hodgkin en non-Hodgkin vzw, Lymfklierkanker Vereniging Vlaanderen, Melanoompunt, Mymu, Stichting Tegen Kanker, Talkblue Vlaanderen, The Big C en Vie et Cancer.

Privacy | Social media guidelines ONCBE18NP04568-01