0:00 / 0:00

Verhalen van hoop

Hoe vertel je aan je kinderen en je ouders dat je kanker hebt? Waarop hoop je wanneer je midden in de behandeling helemaal overmand wordt door angst? Hoe vul je je nieuwe leven in na de ziekte? En wat als je partner kanker heeft? Enkele betrokkenen getuigen over hoe zij met hun ziekte of die van hun partner omgaan en waaruit zij hoop putten.


Deel je verhaal

  • Jean-Pierre Blondeel

    Ik ben Jean Pierre Blondeel en werd in 2002 behandeld voor een non-Hodgkinlymfoom. Ik kreeg de klassieke eerstelijns chemo dat geen voldoening gaf en daarom werd gevolgd door een studie met antilichamen aangevuld met radioactieve stof. In 2010 herviel ik. De therapie die mij eerst hielp, werkte in 2010 niet meer zo goed. Ik kreeg daarom immunotherapie om de lymfomen onder controle te houden. Daarna startte ik in 2017 een klinische, fase 1, studie met een nieuw geneesmiddel. Nu nog neem ik voortdurend deel aan studies. Telkenmale wint men aan tijd. Ik put hoop uit de vooruitgang van de medische wetenschap. Elk jaar dat je wint, gaat de medische wetenschap enorm vooruit en is de kans groter dat je geholpen kan worden. Bij de diagnose, in 2002, had ik een prognose van 10 jaar. Die ben ik al voorbij, ik leef dus voortdurend in blessuretijd. Ik kan niet anders dan met mijn kanker samen te leven, die lymfomen zijn er. Ik kan ze niet wegdenken. Dus moet ik er een partnerschap mee aangaan, een joint venture. Zo is mijn immuunsysteem mijn zwakke plek. Dat mag ik niet nodeloos belasten, bijvoorbeeld met reizen naar tropische landen. Ik leer om ‘tijdelijk’ te leven, vandaag, nu. Om niet voortdurend afscheid te nemen van het leven maar te genieten van elke dag. En met elke dosis therapie win ik een kleine veldslag, al weet ik dat ik de oorlog niet kan winnen. Maar ik vraag me niet af: waarom ’ik’ met kanker opgezadeld zit? Dat is een vraag waar geen antwoord op bestaat. Ik blijf ook jaarlijks twee, drie maanden naar de Provence gaan om er te petanquen en te genieten van het leven. In de periode van mijn diagnose vond ik bitter weinig informatie over mijn kanker. Daarom stapte ik naar de lotgenotenvereniging LVV, Lymfklierkankervereniging Vlaanderen. Ik kreeg er antwoord op mijn vragen en het contact met mijn ‘collega's' maakte me rustiger. Ik zag de effecten van de behandelingen bij anderen, zag hoe zij omgingen met hun ziekte en leerde objectiveren wat er met mezelf gebeurde. Informatie doorgeven, onderzoek stimuleren, vind ik erg belangrijk. Sinds 2015 ben ik voorzitter van de vzw “Hodgkin en non-Hodgkin” (www.hodgkinvzw.be). Daarvoor was ik ondervoorzitter en penningmeester binnen de feitelijke vereniging LVV.


‘Switch to Hope’ is een initiatief van de volgende organisaties met de steun van Bristol-Myers Squibb: Borstkanker Vlaanderen, CMP Vlaanderen, European Cancer Patient Coalition (ECPC), FLAYA, Hodgkin en non-Hodgkin vzw, Lymfklierkanker Vereniging Vlaanderen, Melanoompunt, Mymu, Stichting Tegen Kanker, Talkblue Vlaanderen, The Big C en Vie et Cancer.

Privacy | Social media guidelines ONCBE18NP04568-01